• Po pierwsze: dokument mówi o nas, przekazuje komunikat naszej marki. Nawet gdy nie mamy loga czy kolorów firmowych, bo jesteśmy freelancerami, to reprezentują nas pliki Worda, które wysyłamy.
• Po drugie: dobrze sformatowany dokument łatwiej się czyta. Jak często nużą nas raporty, które musimy czytać? A czy nie chcemy, aby klient miał  z naszą pracą wyłącznie pozytywne skojarzenia?

Trochę wychodząc od zaleceń Pawła, podam dodatkowych 5 porad, jak nasze „dzieło” uczynić użytecznym.

Porady dotyczą raczej większych dokumentów, takich jak raporty, oferty – ale im dłuższy, tym lepiej powinien być zorganizowany.

1. Stosuj style

Nauczenie się funkcji: styl w Wordzie uważam chyba za najważniejszą rzecz, którą wiem o tym programie. Dzięki temu mam pewność, że dokumenty, które produkuję będą wyglądały w jednolity sposób, nawet jeśli mają mocno powyżej 100 stron.

Trzy lata temu pisałem:

Ale większość użytkowników Worda nie ma pojęcia o stosowaniu stylów. Czy to wina programu? Oczywiście, że nie. Pierwszą lekcją w stosowaniu procesorów tekstu zawsze będzie „o tutaj możesz pogrubić, tutaj pochylić, tu się otwiera, a tu zapisuje”. I nic w tym złego – nowego użytkownika zawsze cieszy, że natychmiast WIDAĆ to co on robi.

Na kolejnej lekcji powinno zostać dopowiedziane: „ale jak raz ustalisz wygląd tekstu, możesz go używać w całym dokumencie, nie trzeba się z tym bawić ponownie – do tego służą style”. Niestety, takiej lekcji najczęściej nie ma. Dlaczego? Word wydaje się z pozoru prostym programem. A po co uczyć tego, co proste?

Warto jednak zacząć stosować style. Na początku można modyfikować wygląd akapitów – np. krój pisma oraz interlinię definiować jako modyfikację stylu „Normalny”, a nie poprzez zaznaczenie tekstu i wybranie z listy. Większość podręczników stylom poświęca zaledwie jeden rozdział, ale mogą pomóc.

2. Organizuj tekst

Musimy mieć na uwadze to, że jeśli nasz dokument wysyłamy mailem, to niezależnie od jego formy często nie będzie drukowany, tylko czytany na ekranie.  Dlatego pisząc musimy stosować wszystkie reguły dotyczące pisania dla internetu.

Jeśli czujesz, że nie dość jesteś w tym biegły, warto poszukać odpowiedniej literatury, gdzie będą przykłady, niezła, choć trochę …przegadana jest książka „Zabójczo skuteczne treści internetowe”.

Podstawowa reguła w pisaniu współczesnych dokumentów to: akapity są nudne! Kilka akapitów pod rząd (a tym bardziej jeden dlugi) to jednolite bloki tekstu, z których wiele osób przeczyta tylko początek.  Dlatego jeśli możemy taki akapit rozbić – to zróbmy to.

Trzy podstawowe narzędzia do rozbijania akapitów:

• nagłówki - stosuj je aż do absurdu, w moich dokumentach często zdarza się, że nagłówek opisuje jeden akapit
• listy punktowane i numerowane - porządkują czytanie.
• tabele - dla mnie podstawa przy formie „skrót – rozwinięcie / problem – opis – rozwiązanie”, którą bardzo często stosuję.

Warto stosować te narzędzia, do których mamy łatwy dostęp. Tabelę da się w Wordzie 2007 wstawić i sformatować przy pomocy dwóch opcji menu. Można oczywiście tworzyć bardziej skomplikowane schematy – ale w większości wystarczą te dwa kliknięcia.

3. Pisz podsumowania na początku dokumentu

Regularnie czytam raporty – np. od firm SEO, które mają po 70 stron i … które trzeba analizować, aby dojść, o co tak naprawdę w takim dokumencie chodzi. Konieczne jest tzw. Executive Summary na początku dokumentu. Niezależnie czy dokument ma 10 czy 100 stron, podsumowanie nie powinno zająć więcej niż 2 strony.

4. Stosuj spisy treści i zakładki

Jednolite nagłówki pozwalają na stworzenie ładnie wyglądających spisów treści.

Również gdy eksportujemy pliki do PDF, warto zrobić tam spis treści. Word pozwala wygenerować taki spis przy zapisywaniu jako PDF – wystarczy wejść w Opcje i zaznaczyć: „Utwórz zakładki przy użyciu nagłówków”.

5. Przynajmniej raz wydrukuj dokument

Przyznaję, że sam się do tego nie stosuję, gdy czas nagli. Ale trzeba to robić. Wydrukowanie tego, co widzieliśmy wyłącznie na ekranie monitora dodaje nam dystansu. W ten sposób po wydrukowaniu i półgodzinnej przerwie jesteśmy w stanie wyłapać np. błędy, czy niespójności.

Najlepiej jest oczywiście pokazać dokument innej osobie – choćby i praktykantowi, który go przeczyta i powie co jest nie tak. Sytuacja sprzed paru lat – dokument tworzyły 3 osoby, dzień wysłania, wydruk tak tylko pro forma i kolega z innego projektu, który z ciekawości zajrzał do tekstu. I wychwycił poważną rozbieżność, której jako osoby zaangażowane w swoje części nie potrafiliśmy dostrzec, choć wcześniej rozmawialiśmy o tym przez tydzień.

Czy warto?

Pytanie, czy warto tak dbać o detale? To zależy od tego,w jaki sposób nasz dokument będzie używany.

Jeśli ma tylko być przeczytany i służyć dalszej decyzji – to liczy się bardziej czy klient po jego przeczytaniu zrozumie o co chodzi.

Jeśli dokument ma być ścisłym przewodnikiem do zrobienia czegoś, to trzeba zadbać o dokładność. Programiści, którzy dostają moje projekty funkcjonalne często opierają się na każdym zdaniu. Z drugiej strony czytający te same projekty decydenci nie potrzebują aż takiej dokładności – im służyć ma jasna struktura, ilustracje i podsumowania.

Poza tym – dobra organizacja wcale nie zajmuje więcej czasu. Mi osobiście trudniej jest pisać kolejne, takie same akapity. Tabelki, nagłówki, podsumowania – pobudzają wyobraźnię i sprawiają, że pisanie staje się intelektualną przygodą, a nie nudnym obowiązkiem.

Podobne artykuły:

• Nie zawsze potrzebujesz PDF
• Jak popularny błąd popsuł czytelność opinii w Ceneo? [aktualizacja]
• Netsprint i Google, użyteczność i spory
• Jak wygląda raport z audytu użyteczności? Zobacz przykład
• Małe a cieszy, czyli gdzie umieszczać adres strony?

Od niedawna mamy na polskim rynku dwie książki poświęcone testom A/B. Jedna raczej słaba, druga bardzo dobra. Z tego artykułu dowiesz się, którą warto kupić.

Krótko o testach A/B

Czym są testy A/B? W największym skrócie – jest to forma optymalizacji naszych serwisów:

1. Pokazujemy użytkownikom różne wersje pojedynczych elementów (np. nagłówków, grafik) albo wręcz całych stron.
2. Mierzymy konwersję dla różnych wersji i widzimy, które spisują się najlepiej.
3. Wykorzystanie prostych zasad statystycznych mówi nam, w którym momencie warto zaufać wynikom.

Testy wchodzą tam, gdzie nie wystarczy „zwykła” intuicja marketingowa. Często po prostu nie jesteśmy w stanie określić, co zadziała lepiej. Musimy postawić hipotezę i sprawdzić ją w teście.

Proste testy można wykonywać ręcznie z użyciem istniejących statystyk (np. Analytics). Do poważniejszych konieczne jest narzędzie, jak choćby darmowy Google Website Optimizer, który ułatwia tworzenie testów i załatwia też za nas dbanie o statystyki.

Strona docelowa. Optymalizacja, testy, konwersja

„Strona docelowa” to książka autorstwa Tima Asha, która wyszła w lipcu 2009 nakładem Helionu. Oryginalna wersja z 2008 nosi tytuł „Landing Page Optimization: The Definitive Guide to Testing and Tuning for Conversions”.

Wybraliśmy ją do omawiania na ostatnim Klubie Użytecznej Książki.

I co zabawne. Większość osób, która głosowała za książką …nie przyszła. Zacytuję koleżankę: „ta książka to koszmar”.

Niestety muszę się zgodzić. Oryginał angielski kupiłem ponad rok temu i … nie byłem w stanie się zmusić aby przejść dalej niż przez jedną czwartą. Teraz przed spotkaniem wreszcie się zmusiłem. I nie było warto.

Przez pierwsze kilka rozdziałów autor wyjaśnia zupełne podstawy marketingu oraz użyteczności, czasami odwoła się do jakiejś teorii (np. wzorce zachowania Myersa-Briggsa), ale chyba tylko po to, aby pokazać swoją erudycję. Cały rozdział poświęcony jest znanej formule AIDA (Attention – Interest – Desire – Action) i da się wyłowić parę ciekawych stwierdzeń (”Zainteresowanie użytkownika jest jak motyl przysiadający na krótką chwilę na kwiatku” – no, ciekawych jak dla kogo), ale wszystko podlane niesamowitą ilością wody. Książka mogłaby być 3x krótsza, bez utraty wartości merytorycznej.

Brakuje przykładów. Książka jest do bólu teoretyczna i znajduje się w niej zaledwie kilka studiów przypadku. Chyba najważniejszy dylemat: czyli co konkretnie testować autor „załatwił” w przeciągu trzech stron.  Przy okazji udzielając rad bardzo dziwnych, np. że elementem testowym powinno być możliwość unikania błędów użyteczności. Błędy użyteczności należy usuwać, a nie testować czy większe prawdopodobieństwo błędu przyniesie niższą konwersję.

Boląca teoretyczność książki wynika z przyjętego założenia. Autor nie skupia się na szczegółowym rozwiązaniu technicznym (dopiero na końcu jest dodatek poświęcony Optimizerowi), a próbuje opisać ogólne zasady, które będą pasowały wszędzie. Jednak mniej więcej od połowy książki coraz częściej przewija się nazwa SiteTuners.com, które to narzędzie jest … własnością firmy autora. Kryptoreklama w kiepskim wydaniu.

Żeby nie być jednostronnym: jeśli ktoś nie miał zupełnie do czynienia z badaniami ilościowymi, statystyką, książka ma dwa (chyba najmocniejsze) rozdziały, w których wyjaśnia podstawy testów statystycznych, doboru próby i ostrzega przed błędami. Popularnym błędem jest według autora np. „test” sekwencyjny – najpierw puszczamy przez tydzień jedną wersję, potem przez tydzień drugą i porównujemy konwersje. Autor twierdzi, że wyniki są bardzo wrażliwe na wszystkie zewnętrzne zdarzenia, które mogą zmienić zachowanie użytkowników. Nie zgadzam się z tym tak do końca, jeśli np. widzimy że źródła ruchu i jego charakterystyka przez dwa kolejne tygodnie się nie zmieniła, możemy ufać wynikom takiego testu.

Przede wszystkim nie wiadomo dla kogo jest ta książka. Zawodowcy się wynudzą, a początkujący – no, bardzo początkujący myślę, że mogą się czegoś nauczyć. Ale największy problem polega na tym, że z książki nie można się dowiedzieć wiele o optymalizacji strony docelowej i nie da się z niej w zasadzie skorzystać gdy siedzimy i tworzymy testy.

Google Website Optimizer. Przewodnik

Przewodnik po Optimizerze ukazał się również nakładem Helionu w styczniu 2010. Jest to tłumaczenie pozycji „Always Be Testing: The Complete Guide to Google Website Optimizer” czwórki autorów (Bryan Eisenberg, John Quarto-von Tivadar, Brett Crosby, Lisa T. David).

Powiedziałbym, że w porównaniu z powyższą – niebo a ziemia.

Autorzy przyjęli dwa założenia:

1. Testy trzeba jakoś przeprowadzać, a że popularnym narzędziem jest Google Website Optimizer, to książka poświęcona jest przede wszystkim jemu. Inna sprawa, że w edycji angielskiej, którą mam, część się już zdezaktualizowała – np. inne są kody, które wklejamy na strony. Ale kody są nieistotne, bo te i tak pobierzemy przy zakładaniu testu. Liczy się myślenie, którego uczą.
2. Największa zaleta w stosunku do książki Asha. To co tam zajęło 3 strony, tutaj ma 120 stron. Część „Co testować”, złożona z krótkich rozdziałów przedstawiających różne elementy (np. znajdowalność, unikalna propozycja wartości, kategoryzacja, layout, prezentacja produktów). Co chwilę niemal znajdziemy pomysły, co może warto przetestować u nas.

Książka poza tym uczy nas interpretować wykresy Optimizera, jak stawiać hipotezy zerową i alternatywną, jak założyć test i jak go wpleść w cały proces optymalizacji serwisu. 300 stron (w wersji polskiej 400…) bardzo potrzebnej wiedzy.

I na tym bym skończył. Jest to pozycja mocno polecana dla każdego, kto myśli o podniesieniu skuteczności swojego serwisu, a szczególnie jeśli coś sprzedaje. Samo wymyślanie  przypadków testowych oraz w obserwacja różnych wariantów „uczy i bawi”. Jeśli test planowany jest zespołowo, można się np. podzielić i kibicować swoim wariantom. :-)

Gdzie można kupić:

• Wersja polska – Helion. Dziś mają w promocji.
  Kupując przez ten link wspierasz tego bloga i przyczyniasz się do tego, że zarobione z prowizji kwoty wydam na kolejne książki w Helionie. Chyba mnie tam już znają.
• Wersja angielska – Amazon. Do mojego egzemplarza dołączony był kupon na kampanię Adwords o wartości $25. Jeśli ktoś wykorzysta, przy czym $5 trzeba wydać jako kaucję przy założeniu konta,  zakup książki częściowo się zwraca. :-)

Podobne artykuły:

• Webpositioning po polsku
• Podręcznik testera użyteczności
• Książka o użyteczności po polsku
• Nie każ mi myśleć! Elementarz zdrowego rozsądku
• Dwie niezbędne (!) książki o wzorcach projektowych

Shopcamp #1 – Grzegorz Rusiecki (Kubanskie.pl) o użyteczności sklepów from Eventio na Vimeo.

Z prezentacji wnioskuję, że intencją Grzegorza było pokazanie, że wdrażaniem użyteczności czy też raczej UCD (user-centered design), może zajmować się każdy, kto na poważnie traktuje prowadzenie sklepu internetowego.

Zostało zaprezentowanych parę narzędzi takich jak Google Website Optimizer czy Google Analytics. Do tego wszystkiego doszły jeszcze pokrótce wspomniane badania jakościowe oraz Axure – polecany jako program do projektowania / prototypowania.

Dygresja Roberta:  Przy okazji: czymś niezrozumiałym jest dla mnie polecanie właścicielom sklepów internetowych programu Axure, który jest faktycznie jednym z najlepszych na rynku, ale też jest bardzo drogi. Czy na potrzeby jednego projektu opłaca się wydać około 2000 zł? Istnieje trochę tańszych alternatyw, szczególnie gdy nie potrzebujemy zaawansowanych widżetów i dynamicznych prototypów.

Poza paroma niedociągnięciami, np. za jaki okres pokazywane są dane statystyczne, moją uwagę zwróciła wypowiedź, w której przywołany został niewątpliwy sukces, jakim jest wskaźnik 99% zapisanych klientów na sklepowy newsletter.

„W moim sklepie 99% ludzi zapisuje się na mailing, kocha go czytać” (10:17)

Ze względu na to, że lubię się uczyć na ludziach sukcesu, czym prędzej weszłam na stronę sklepu, żeby jako projektant i badacz sprawdzić zastosowane przez Grzegorza rozwiązania.

Niestety na samej stronie sklepu brakuje formularza do zapisania się na wspomniany newsletter. Dlatego też przeszłam do kolejnego kroku i przystąpiłam do zakładania konta klienta.

W samym formularzu brak informacji o newsletterze. Ba, nawet brak informacji o regulaminie, który akceptujemy przekazując dane osobowe.

Po założeniu konta, otrzymałam maila potwierdzającego.

Nadal nie było żadnej informacji o newsletterze. Wróciłam do sklepu i zaczęłam szukać, drążyć konto klienta, kolejne podstrony i nic. Nic nie ma -  nawet we wspomnianym przeze mnie już wcześniej regulaminie (jest podlinkowany w stopce) czy też w polityce prywatności. Robert: według tego co można stwierdzić dziś wieczorem, zakładka Powiadomienia znajduje się dziale Moje konto

Po dwóch dniach, ku mojemu zaskoczeniu, w skrzynce pocztowej przywitał mnie… newsletter z kubańskie.pl.

Tak jak wspomniał Grzegorz nie ma w nim obrazków, są za to linki i brak w nich jednego – tego, dzięki któremu można się wypisać z newslettera.

Czy w takim razie miarą sukcesu sklepu jest wskaźnik 99% nieświadomych klientów zapisanych na newsletter czy może raczej ten – tylko 1% wskaźnik zdesperowanych klientów, którzy nie życzyli sobie jego otrzymywania i znaleźli sposób aby się z niego wypisać?

Aktualizacja

(tym razem już pisze Robert)

Wokół wpisu rozpętała się burza, tutaj – jak i na flakerze.

Grzegorz – co widać z komentarza #2 twierdzi, że jedynym sposobem zapisania się na newsletter było zaznaczenie checkboksu na stronie „Moje konto” w zakładce Powiadomienia. Statystyka 99% zapisań wynika zaś z tego, że jak napisał w komentarzu #10: klienci potrzebują ciągłych informacji na temat tego produktu… To bardzo specyficzna grupa odbiorców produktu, którego dostępność jest szalenie ograniczona.

Ewa twierdzi, że nie tylko nie zaznaczała tego pola, ale nawet go nie zauważyła.

Co ja na ten temat sądzę, napisałem w komentarzu #28. Co sądzę bardziej osobiście, powiedziałem Grzegorzowi telefonicznie.

Kto ma rację? Czy powinniśmy powołać komisję śledczą do określenia kto tu minął się z prawdą? Myślę, że nie warto. Skróciłem ten wpis, tak aby dotyczył sklepu, a nie osoby jego autora.

Wszystkich, którzy dopiero teraz dotarli do tego artykułu zachęcam do obejrzenia prezentacji i wyrobienia sobie samemu zdania. A jeśli ktoś pali cygara, na pewno warto zarejestrować się, a potem zapisać na newsletter kubańskie.pl. :-)

Aktualizacja po paru godzinach. Komentarze zamknąłem. Powiedziano wszystko co można było powiedzieć.

Podobne artykuły:

• Trudny termin: afordancja [i recenzje na godi.pl]
• Siedem pomysłów z NewEgg.com
• Jak zarobić milion na serwisie internetowym? W Polsce!
• Wiadomosci 24 i ukrywanie wymogu logowania
• „Co rok ilość internatów w Polsce wzrasta o 15%”

Tym razem marketing wirusowy i próba odpowiedzi na to, kto właściwie przenosi te „wirusy”.

Zacznę jednak od tego, skąd taka dziedzina.

(Jeśli nudzi Cię teoria, możesz od razu przewinąć do głównej części)

W tradycyjnie pojmowanym marketingu komunikaty marketingowe przekazywane były przez nadawców, którzy nie byli związani z potencjalnym lub rzeczywistym klientem. Mogą to być firmy, pośrednicy handlowi lub media. Problemem chyba oczywistym jest ograniczone zaufanie do takich nadawców – wszak ich celem jest sprzedanie produktu czy ukształtowanie relacji w określony i korzystny dla siebie sposób.

W pracy zamieściłem ładną tabelkę, przedstawiającą zewnętrzne źródła informacji z jakich korzystają konsumenci (są jeszcze źródła wewnętrzne, takie jak doświadczenie).

Źródło tej i następnej tabeli: L. Garbarski, Zachowania nabywców, Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa 2001, s. 65; s. 92-95.

Tyle marketing tradycyjny. PR – jeśli wliczać go do środków działań marketingowych pozwala wpływać na środki masowego przekazu, zaś marketing wirusowy – na oddziaływanie osobiste. W ten sposób cała powyższa tabelka zostanie „przejęta” przez działania marketingowe.

Koncepcja marketingu wirusowego zakłada, że klienci sami przekazują komunikaty marketingowe przygotowane przez firmy.

No dobrze, ale którzy klienci i w jaki sposób?

Naukowe podstawy marketingu wirusowego wiążą się z badaniami nad rozchodzeniem się informacji o nowych produktach ludzi. Marketing znał już od dawna podział populacji na pięć kategorii:

Szczególnie istotni są w tym podziale wcześni naśladowcy. Lechosław Garbarski pisze: „ich dochody i wykształcenie są wyższe niż przeciętne, wyższy jest również status społeczny”. Są oni także „zintegrowani ze społecznością, w której żyją”. Dlatego też grupę tę określa się często mianem liderów opinii – osób, które nie tylko akceptują szybko nowości, ale i propagują je w swoim środowisku.

Na liderach opinii opierał się model dwustopniowego przepływu komunikacji zaproponowany w 1955 roku przez Katza, Lazarsfelda. Treści rozpowszechniane przez środki masowego przekazu docierają do masowej publiczności bezpośrednio, ale i pośrednio, za pośrednictwem liderów opinii. Takich modelów było zresztą wiele, odsyłam np. do książki „Wprowadzenie do badań nad komunikowaniem” (John Fiske).

Kim właściwie są liderzy opinii?

Stworzenie modelu oraz zdefiniowanie takich osób w całej populacji nie oznacza, że można tę wiedzę wykorzystać w praktyce marketingowej. Bo liderzy opinii czy „wcześni naśladowcy” to kategoria w zasadzie socjologiczna i … teoretyczna.

Bogusław Kwarciak stwierdzał zresztą: „W podręcznikach i pracach naukowych pisano o nich wiele i chętnie, ale z pewną nutką nostalgii, ponieważ odnalezienie tych osób było trudne czy wręcz beznadziejne.” Jaki jest na to sposób? Edward Rosen pisze: „musimy podjąć próbę analizy problemu w skali mikro, czyli w ramach struktury sieci kontaktów międzyludzkich”.

W roku 2002 ukazała się książka Malcolma Gladwella, „Tipping Point” (polskie wydanie: „Punkt przełomowy”), wczoraj dobrą recenzję opublikowała u siebie Anna Miotk.

Gladwell spróbował wyróżnić trzy rodzaje osób, które decydują o rozchodzeniu się informacji:

• łącznicy (connectors)
• znawcy rynku (mavens)
• sprzedawcy (salesmen)

Łącznicy to ludzie aktywni społecznie, którzy znają wiele osób i komunikują się z nimi. Odpowiedzialni są za przenoszenie memów z informacjami marketingowymi. (O memetyce, kiedyś bardzo modnej, teraz już nieco zapomnianej napiszę osobno).

„Znają wiele osób” – Gladwell opisywał ćwiczenie: czytasz listę popularnych nazwisk i pytasz siebie „czy znam kogoś o tym nazwisku”? Jeśli tak, stawiam plusa. Okazuje się, że są ludzie, którzy „po prostu” znają setki osób, co z tego że pobieżnie.

W Internecie funkcja łącznika się trochę zdewaluowała – bo co krok znajdujemy profile na GoldenLine z 500 kontaktami i więcej. Kluczowe jest jednak komunikowanie. Jaką komunikację można mieć z taką rzeszą? Co najwyżej wysłać spam czy krótkie notki.

Znawcy rynku posiadają specjalistyczną wiedzę z danej dziedziny i są aktywni. They watch the marketplace and help keep it honest. Obserwują wydarzenia na rynku (często kontaktują się z firmą), są poinformowani o wszelkich nowościach i pilnują, aby nie dochodziło do nadużyć. Zdobywanie wiedzy traktują nierzadko jako hobby. Chętnie pomagają i udzielają porad z zakresu dziedziny, która ich interesuje. Wzmacniają zatem i kształtują memy stworzone przez firmy.

Tu trochę inaczej niż z łącznikami. Siłą market mavens nie jest to, że mają wielu znajomych, ale że są traktowani jako eksperci. To jest ten kolega z GG, do którego piszesz w momencie, gdy potrzebujesz wybrać laptopa. Gdyby w momencie powstania „Tipping Point” istniała już silna blogosfera, na pewno Gladwell właśnie tam szukałby naturalnych znawców.

Sprzedawcy to osoby o dużych zdolnościach przekonywania, wiarygodne, autorytety w danym środowisku. Nie muszą fizycznie sprzedawać produktów, ale wpływają na decyzje zakupowe innych osób. Propagują więc memy w sposób świadomy.

Czym się różnią od „znawców rynku”? Nie muszą się znać! :-) Jeśli mój ulubiony bloger napisze, że kupił rewelacyjnego netbooka i bardzo dobrze mu się z nim pracuje, to nie pytam go ile innych netbooków przetestował, ile recenzji przeczytał. Liczy się jego słowo.

Idealnych sprzedawców dorobił się Apple. Przecież taki fanboy nie porównuje, nie analizuje, po prostu kupuje co trzeba i chwali się tym.

No dobrze, co nam daje taki podział?

To, że jeśli określimy, w jakiej roli jakaś osoba może występować, wtedy możemy dostosować do niej komunikat. Nie tracimy wtedy czasu i energii na komunikaty, które niewiele dają.

1. Łącznik – przekazać może co najwyżej proste informacje, nie oczekujmy od niego ani analiz, ani porad. Wysyłanie mu produktu może się mijać z celem, bo dostanie, napisze znajomym „mam fajnego netbooka” i nic więcej… Częstym błędem kampanii „WOMM” jest mylenie łączników właśnie z innymi rodzajami, w ten sposób kampania „idzie w powietrze”.
2. Znawca rynku – będzie ludziom doradzał, więc dobrze jest go dopieścić wszelkimi możliwymi informacjami o produkcie, poprosić o przeprowadzenie testu, albo o napisanie na ten temat. To jest osoba, która będzie w stanie wykonać dla nas robotę, nie wahajmy się więc w nią inwestować.
3. Sprzedawca – nie liczmy na testy, analizy czy doradzanie, ale dajmy mu produkt czy możliwość mówienia o produkcie. To drugie jest często bardziej istotne. Czy Apple rozdaje sprzęt blogerom?

Wśród badaczy marketingu wirusowego są różnice pod względem nazewnictwa. Na przykład Edward Rosen w swojej książce „Fama. Anatomia marketingu szeptanego” mówi  o „hubach sieciowych”. Ale wszyscy zgadzają się co do pewnych pojęć i definiują je w zbliżony sposób. Wszystkie wymienione typy osób stanowią mniejszość w populacji i można je określić jako odpowiednik liderów opinii w tradycyjnej teorii marketingu.

Część druga artykułu będzie o produktach, wirusach i memach. :-)

Podobne artykuły:

• Sirius.pl – czy to jest jeszcze sklep internetowy?
• Permission Marketing, część I – lek na nieefektywne reklamy?
• Jestem w szoku, czyli o uczciwości marketingowej
• Czy kategorie w sklepach internetowych zanikną?
• Magisterskie reminiscencje

The World Wide Web is one of the first venues where individuals can construct portrayals of themselves using information rather than consumer goods as their palette.

W Sieci nie miało się liczyć co posiadasz, ale co i jak piszesz. Tam, gdzie do przedstawienia informacji o sobie masz tylko tekst, nie możesz liczyć na te atrybuty pozycji społecznej, które widzisz w prawdziwym świecie.

Oczywiście dziś to już nie działa.

Zdjęcia – 90% wartości portalu nasza-klasa.pl

Nie będę zbyt oryginalny, jeśli powiem, że główna wartość Naszej klasy dla odwiedzających mieści się w centralnym bloku „Zdjęcia dodane ostatnio przez Twoich znajomych”.

W Naszej klasie nie masz za dużo miejsca aby napisać o sobie – dwa szarobure tekstowe pola, w których nawet nie można wstawić linku do bloga czy profilu na Blipie, nie mówiąc o RSS. Można za to dodawać zdjęcia. I na dodawaniu zdjęć skupia się większość obecnych użytkowników tego serwisu.

Już dawno minęły czasy, gdy znajomych na N-K tworzyli przyjaciele z ławy szkolnej. Spotkania klasowe, które dzięki N-K stały się możliwe, już zorganizowano. Wspominanie pani od chemii na forach też ma swoje granice. Zresztą wielu moich znajomych po odnalezieniu kolegi z IVd dodało go na gadu i nie ma już potrzeby używania portalu. A z kolegą może raz na dwa lata pójdą na piwo lub spytają co słychać.

Co pozostało? Zdjęcia, w których komunikujemy kim jesteśmy, do czego w życiu doszliśmy i co u nas słychać. Erickson nie ma już racji. Nie myślimy o pisaniu czegokolwiek, chyba że są to podpisy do zdjęć. Wstawiasz zdjęcia i po nich ludzie cię będą oceniali. Trzeba więc się postarać. Ci, którzy mają się czym chwalić, pokazują to. Ci, którzy nie mają, robią inne rzeczy, żeby zwrócić na siebie uwagę i tu jest funkcja głupawych fotek, na które zwracają uwagę różne blogi.

Marketing N-K najwyraźniej nie rozumie tej funkcji zdjęć. Wstawienie możliwości oceniania nie było przemyślane i ludzie masowo zaczęli je wyłączać. Dlaczego? Chcemy pochwalić się swoim dziecięciem, ale nie chcemy aby jego fotka miała ocenę 4,5/5, bo przecież dla nas jest najpiękniejsze na świecie. Tak samo nikt nie lubi, gdy jego żart będzie oceniony na 2/5. Ale funkcjonalność albumów ma już sens, bo tym w istocie Nasza klasa się stała – rodzinnym albumem fotograficznym nastawionym na znajomych.

Nie jest też przypadkiem, że znajomi „szkolni” stanowią już tylko część znajomych większości ludzi – przecież dodaje się tam wszystkich, a szczególnie z pracy, z internetu czy z rodziny. Publiczność dla zdjęć musi być kompletna – inaczej ich publikacja traci sens.

Rozwinięcie pomysłu „pokaż się pl”

Z tego co napisałem wynika, że „pokaż się” jest głównym celem uczestnictwa w Naszej Klasie. Pomysłem na dalszy rozwój serwisu ewentualnie na powstanie silnego konkurenta jest pójście tą drogą. W jaki sposób możemy pokazać naszym znajomym, jacy jesteśmy bogaci, szczęśliwi, jaką piękną żonę, dziecko, samochód i psa mamy?

Myślałem swego czasu o serwisie roboczo nazwanym „nasze-domy.pl”. Gromadźmy się według miast, dzielnic i ulic. Wrzucajmy zdjęcia naszych domów, mieszkań i pokojów – niech zobaczą, jak się urządziliśmy. Aby nie zaglądali złodzieje, pokażmy te zdjęcia tylko znajomym.

Problem polega na tym, że zrobienie takiego serwisu i nazwanie go w sposób sugerujący „pokazywanie” zabije skuteczność całej idei. Dlaczego? Bo przeciętny Polak ma w sobie na tyle modestii (czy też hipokryzji), że nie będzie mówił wprost o swoim stanie posiadania. Nasza Klasa oferuje świetne alibi – przecież to tylko zdjęcia, na których pokazujemy znajomym co u nas nowego. Żadnego chwalenia się, ta egzotyczna plaża w tle, samochód czy najlepiej dobrane zdjęcia bobaska to przecież tylko przypadek. Dlatego największe szanse na rozwinięcie tego pomysłu ma wciąż N-K.

Siłą Naszej Klasy jest też to, że w zasadzie oferuje dwie korzyści:

• dostęp do największej liczby znajomych
• łatwość publikacji zdjęć i brak innych funkcji zawracających głowę (prezenty jakoś się nie przyjęły)

I mając świadomość tych dwóch korzyści można się pochwalić dosłownie wszystkim. Dlaczego więc mam iść na serwis (na przykład) nasze-koty.pl, jeśli tylko chcę umieścić fotkę mojego cudnego Puszka?

Jasne – gdybym chciał pogadać z miłośnikami kotów, poszukać najlepszej karmy, wystartować w konkursie na reportaż, albo poczytać recenzje drapaków – to specjalistyczny serwis pomoże. Ale jeśli chcę się tylko pochwalić, to po co szukać?

Podobne artykuły:

• Google Ad Planner = zabójca Megapanelu?
• Polacy po 50-ce dominują na Linkedin?
• Mapy Google i sztuka prezentacji
• Blogi eksperckie
• Analfabeci adresowi są wśród nas

Cześć :)

Informujemy, że Twoje konto na http://spinacz.pl/ zostało przeniesione na http://stary.spinacz.pl/ i będzie istniało jeszcze tylko przez miesiąc, dlatego zrób sobie kopie swoich zdjęć i danych. Wkrótce startujemy z nową odsłoną Spinacz.pl!

Jeśli chcesz się więcej dowiedzieć o starcie Spinacz.pl, już teraz dopisz się do listy mailingowej tutaj: http://spinacz.pl/

Do zobaczenia na Spinacz.pl!
Pozdrawiamy

Spinacz.Team

Widać, że ktoś postanowił dać drugą szansę dla tej marki i uruchomić pod nazwą Spinacz.pl nowy serwis. Dlaczego więc usuwać konta? Przyczyny takiej decyzji mogą być różne:

• Niekompatybilność treści w dwóch serwisach;
• Nowy właściciel, który nie chce przejmować starej bazy danych;
• Stwierdzenie, że po co w serwisie z 2009 dane wprowadzone w 2006.

Uzasadnić taką decyzję się da. Nie da się uzasadnić taka forma przekazania informacji o zmianach w serwisie. Jeśli ktoś usuwa moje dane i zmusza mnie do działania, to powinien:

• Wyjaśnić charakter wprowadzanych zmian;
• Wytłumaczyć, dlaczego potrzebne jest moje działanie;
• Zachęcić mnie do pozostania z serwisem, a nie tylko promować listę mailingową. Co z tego, że będzie nowy i lepszy serwis, skoro nic o nim nie wiem, a dodatkowo każą mi wynosić się z obecnego?

Przy takiej komunikacji, jeśli spinacz.pl miał jeszcze lojalnych użytkowników, to właśnie część z nich do siebie zniechęcił.

PS. Chciałem poinformować serwis o tym artykule, ale mail został wysłany z adresu no-reply@spinacz.pl. No cóż.

Podobne artykuły:

• „Więcej” to nie lepiej – o efektach ubocznych zmian w interfejsie
• Nowy komputronik.pl i wyszukiwarka która zawodzi
• O tym jak mBank partnerom swoim handlować nie daje
• Beta prezydent.pl – uwagi o serwisie i nawigacji
• Przepisy batem na niechciane reklamy?

1. 2999 (internet). Autorzy (blog grupowy): Jacek Karaszewski i Marcin Talarek
   - ostatni artykuł: marzec 2007, potem niespodziewanie w styczniu 2009 i cisza… Szkoda, bo wciąż brakuje blogów patrzących na internet nie tylko przez pryzmat cytowania nowinek, ale też głębszej analizy z punktu widzenia teorii mediów i komunikowania się.
2. Antymatrix (media, internet). Autor: Edwin Bendyk
   - blog oficjalnie zamknięty, ale zastąpił go Antymatrix na serwerach Polityki.
3. dziennikarz (media, internet). Autor: Stanisław M. Stanuch
   - działa!
4. ekhil (media, internet). Autor: Przemysław Komorowski
   - bloga nie ma, domena zajęta przez reklamy.
5. Brief (public relations, reklama, media, internet). Autorzy (blog grupowy): Tytus, Marcin, Karolina, „Pan Layout”…
   - ku mojemu zaskoczeniu (bo w RSS się nie pokazują, pewnie zmienili), blog działa!
6. Maciej Ziemczonek (media, internet, marketing): Autor: Maciej Ziemczonek
   - ostatni wpis z listopada 2007…
7. Metablog (blog o blogach). Autorka: Maria Cywińska
   - ostatni wpis z lutego 2007…  Też szkoda, bo Cywińska (znana także jako lumpiata) była jedną z pierwszych osób w Polsce zajmujących się naukowo blogami. Ale nawet blog z filmem dokumentalnym (z 2002, 2003?), w którym między innymi wystąpiła – zniknął.
8. Pawel Tkaczyk (media, internet). Autor: Paweł Tkaczyk
   - po okresie pewnego zastoju blog nadal działa, a Paweł współtworzy świetny podcast Mała Wielka Firma.
9. Tebe Gada (media, internet). Autor: Tomasz Bienias
   - Tebe już nie gada, na stronie głównej dat nie uświadczysz, ale patrząc po RSS i datach komentarzy: jeden wpis (okolicznościowy) w tym roku, kilka wpisów z roku zeszłego.
10. Sprawny Marketing (marketing. internet, media), Autorzy (blog grupowy): Tomasz Frontczak, Adam Sydor, Radosław Owczarek
    - ucichła już afera z oskarżeniami o kradzież (czy też inspirację) designem A List Apart.  Wygląd się zmienił, a na blogu pojawiają się nieczęsto, ale dość regularnie ciekawe materiały z dziedziny SEO.
11. Think Media (media, internet). Autor: Rafał Janik
    - blog działa!
12. WebAudit (marketing, internet). Autor: Robert Drózd
    - blog działa! ;-)

Na 12 blogów, 7 nadal funkcjonuje (w tym jeden pod nową domeną), 4 już nie są aktualizowane, a jeden zniknął.

Wnioski? Blogerzy chcą być traktowani jak dziennikarze (ja nie chcę), jak autorytety, chcą aby ich zdanie znaczyło więcej niż „informacja z internetu” w newsach zerżniętych przez media papierowe. Ale co z markami ich blogów? Czy z perspektywy 3 lat nie wygląda to tak, że niektóre okazały się tylko przejawem krótkoterminowej mody i słomianego zapału?

A może spojrzeć inaczej – 3 lata w Internecie to dużo, skoro aż 7 blogów przetrwało, to znaczy że ich autorzy rzeczywiście traktują swoje zajęcie poważnie? W natłoku zajęć trudno jest przez tak długi czas pamiętać o stałym pisaniu.

Podobne artykuły:

• Permission Marketing, część I – lek na nieefektywne reklamy?
• Analfabeci adresowi są wśród nas
• Bezczelność w internecie. Jak sprzedać niepotrzebną staroć?
• Magisterskie reminiscencje
• Czy regularność wpisów to konieczny wymóg dla bloga?

Konsylium24.pl to portal społecznościowy dla lekarzy i tylko dla lekarzy. Aby założyć tam konto, należy podać dane osobowe oraz numer Prawa Wykonywania Zawodu, który jest takim lekarskim PESEL-em. Dane te weryfikowane są w Naczelnej Izbie Lekarskiej.

Co można zrobić w serwisie? Z tego co widzę bez rejestracji – jest tam głównie zamknięte forum dyskusyjno-pomocowe.

Tylko tyle? Dlaczego więc uważam, że serwis odniesie sukces? Jest już trochę portali medycznych, ale większość łączy i pacjentów i lekarzy. A ci ostatni poszukują zapewne miejsca, gdzie nie będą spotykali pacjentów – albo nachalnie dopytujących, albo wiedzących swoje, albo agresywnych. Lekarze w polskim społeczeństwie radzą sobie doskonale sami i pacjenci im do tego nie są potrzebni.

A tu mamy miejsce, w którym taki lekarz może spokojnie zapytać o sprawy zawodowe, nawet przyznając się że czegoś nie wie. Wszystko pozostanie w środowisku.

Zagrożeniem dla serwisu mogłaby być zbyt mała wiarygodność – o tworzącej go firmie GrupaRX niewiele wiadomo. Ale klucz do popularności takiego serwisu społecznościowego to pierwsze kilkaset osób, które pociągną resztę. Do tej liczby lekarzy udało się dotrzeć, ci zarejestrowali się i dalej to pójdzie efektem kuli śniegowej.

Jak można na takim Konsylium24 zarabiać? Wydawca deklaruje, że nie będzie tam intruzywnych reklam. I słusznie. Specjalista, który swój (przysłowiowo cenny) czas poświęca na korzystanie z takiego serwisu nie będzie się bawił w zamykanie uciekających toplayerów. Nie znam tego rynku, ale chyba trochę możliwości jest, np. współpraca z firmami farmaceutycznymi, teksty sponsorowane, testy produktów itd.

Jak sklonować pomysł?

Teraz część dla wszystkich, którzy węszą za „drugim Konsylium”. :-)

1. Znajdź zamkniętą grupę ludzi, którzy wolą być sami. Zastanów się dlaczego do tej pory samodzielnie się nie zorganizowali. Czy to taki problem postawić zamknięte forum, albo grupę na GoldenLine? Przyczyną może być na przykład rozproszenie i związany z tym brak zaufania – co utrudnia wzajemny kontakt.
2. Zapewnij, że ta grupa będzie rzeczywiście sama, czyli dodaj mocne mechanizmy weryfikacji.
3. Namów pierwszych kilkudziesięciu członków tej grupy.

Najtrudniejszy do realizacji jest oczywiście punkt 2.

Na przykład: mam pomysł na startup! Portal społecznościowy dla księży: wyżal się na swojego proboszcza, podpowiedz koledze co zadać na pokutę, zapytaj o najlepsze ceny szat liturgicznych, przedyskutuj ostatnie orzeczenia Komisji Nauki Wiary. Zarabianie na prowizjach od sprzedawców ornatów i alkoholu.

Teraz: jak zrobić, aby w serwisie rejestrowali się wyłącznie księża? Dogadać się z lokalną kurią biskupią? Powodzenia. Ale jeśli kwestie związane z weryfikacją uda się rozstrzygnąć – startup dla wielu grup zawodowych czy społecznych może okazać się sukcesem.

Podobne artykuły:

• Nieśmiertelny problem wyceny
• Panel o społecznościach – notatki
• Brak pomysłu na komercyjne wykorzystanie blogów?
• Czy kategorie w sklepach internetowych zanikną?
• Przepisy batem na niechciane reklamy?