Jest to jeden z kilku systemów, które działają w większych miastach Polski. Załóżmy że chcę kupić bilet jednorazowy na autobus. Po rejestracji z ekranu głównego wybieramy opcję „Komunikacja: Skasuj bilet”.

Następnie widzę listę możliwych do kupienia biletów: jednorazowe, czasowe, krótkookresowe. Muszę wybrać jeden z nich i wtedy przechodzę do kolejnego menu, gdzie wybieram już konkretny bilet. Co mnie jednak zaskoczyło to… zegar na górze aplikacji.

W momencie wejścia do „Skasuj bilet” zegar zaczyna odliczać od 30 sekund w dół. Co się stanie gdy dojdzie do zera? Aplikacja się blokuje – widzimy ekran startowy i „opóźniony start”.

Tak wyjaśniają to na stronie FAQ:

Za każdym razem gdy uruchamiam aplikację, pojawia się komunikat „Opóźniony start…”, co to oznacza?

Nie należy wyłączać aplikacji po takim komunikacie, gdyż wówczas będzie się on pojawiał za każdym razem po włączeniu aplikacji. Należy odczekać 30sek. i aplikacja będzie dalej działać. Jeśli jednak taka sytuacja się powtórzy, Konto Użytkownika zostanie zablokowane. Konto będzie można odblokować tylko i wyłącznie przez Biuro Obsługi Klienta moBILET. Spowodowane jest to zwlekaniem przy kasowaniu biletu – jest to rodzaj zabezpieczenia przed nieuczciwymi pasażerami, którzy chcieliby czekać ze  skasowaniem biletu do ostatniej chwili.

A więc projektanci systemu moBILET pomyśleli sobie tak - pasażerowie to potencjalni oszuści. Dlatego będą czekali do ostatniej chwili, aż pojawi się kontrola i wtedy dopiero klikną wybór biletu, a kontrolerowi zaśmieją się w oczy i powiedzą, że przecież kupili. Dlatego aplikacja ma zmuszać klientów do jak najszybszego dokonania transakcji.

Tyle, że równie dobrze mogę sobie wyobrazić inną sytuację. Na stronach ZTM Warszawa w sekcji poświęconej właśnie moBILETOWI czytamy: „Zakupu biletu przez telefon należy dokonać niezwłocznie po wejściu do pojazdu lub strefy biletowej metra.” A więc czekam na przystanku, w oddali jedzie już autobus mojej linii. Wyciągam telefon, wybieram konkretny bilet, OK, zaraz po wejściu go skasuję. Podjeżdża, wsiadam, sięgam po telefon a tu… zablokował się. No bo nie kupiłem biletu od razu. I weź tu się tłumacz przy kontroli.

Co gorsza – wyjaśnienia dlaczego aplikacja się blokuje próżno szukać w samej aplikacji. Aby dowiedzieć się o co chodzi, wpisałem w google mobilet „opóźniony start” i dopiero trafiłem na wspomniane FAQ. Tak więc dla wielu osób aplikacja może w pewnym momencie przestać działać i nie będą nawet wiedzieli dlaczego.

moBILETOWI gratuluję stworzenia polskiej wersji „dark patterns” i życzę trochę wyobraźni. Niestety wyobraźni brakuje projektantom większości podobnych systemów.

Konkurencyjny Skycash takich sztuczek wprawdzie nie stosuje, ale… np. kupując bilet Kolei Mazowieckich nie dowiem się z niego ile on kosztuje, zanim nie przejdę prawie do końca w procesie jego zakupu. Ktoś zapomniał dołożyć cen, a właściwie nie potrafił sobie poradzić z tym że jeden bilet może mieć różne ceny w zależności od ulgi. Zapomniał o tym, że telefonu używa najczęściej jedna osoba i można jej zaproponować domyślnie cenę 100%, gdy zaś ustawi ulgę, to proponować już cenę z ulgą.

Zastanawiam się ilu twórców takich systemów rzeczywiście zostało wypuszczonych z telefonem na miasto. Zadanie: pojeździć przez parę godzin na kupionych w ten sposób biletach. Mogliby się dowiedzieć sporo o tym, dlaczego ich nowatorskie systemy nie mają aż tylu użytkowników, jak by tego chcieli.

Podobne artykuły:

• UX Book Club #7 – wybór kolejnej książki i terminu
• Jak Allegro mogłoby zapobiegać błędom sprzedawców
• Paper prototyping – relacja z dziesiątego spotkania UX Book Club
• Sirius.pl – czy to jest jeszcze sklep internetowy?
• MS Outlook i produktywność zebrań

Ale czytając niedawno jeden z artykułów na temat raportu komisji Millera, znalazłem fragment, który zabrzmiał dla mnie jak alarm:

Według komisji załoga próbowała przerwać lądowanie, ale skończyło się to niepowodzeniem. Dlaczego? Udało nam się poznać prawdopodobną przyczynę.

Na wolancie samolotu Tu-154M znajduje się przycisk „uchod”, który powoduje automatyczne odejście samolotu na drugi krąg, czyli przerwanie lądowania. Teoretycznie „uchod” działa tylko na nowocześniejszych lotniskach posiadających system ILS, wspomagający lądowanie w trudnych warunkach.

Według ustaleń komisji Jerzego Millera – która przeprowadziła eksperymenty na drugim polskim tupolewie – przycisk zadziałałby również na lotnisku bez ILS, czyli takim jak w Smoleńsku. Jest tylko jeden problem. Najpierw trzeba go aktywować (w żargonie lotniczym „uzbroić”) dokładnie tak, jak to się robi przed lądowaniem na lotnisku z systemem ILS.

Przycisk „uchod” można aktywować przez naciśnięcie przycisków „zachod” i „glis”, dzięki czemu samolot sam wyznacza sobie ścieżkę odejścia. Problem w tym, że piloci mogli o tym nie wiedzieć. Informacja, że „uchod” trzeba uzbroić nawet wtedy, gdy na lotnisku brak systemu ILS, nie znalazła się bowiem w oficjalnej instrukcji Tu-154M. – Piloci mogliby się o tym dowiedzieć podczas szkoleń na symulatorach, ale niestety takich szkoleń nie mieli – opowiada nasz rozmówca z komisji.

W samym raporcie jako jeden z przypisów na stronie 229 czytamy:

Zdaniem Komisji, pilot próbował zrealizować zaplanowany manewr odejścia na drugi krąg za pomocą systemu ABSU przy użyciu przycisku „odejście” i był zaskoczony brakiem reakcji samolotu na swoje działania. Odłączenie autopilota (kanał podłużny) nastąpiło po upływie 3,5 s poprzez przesilenie jego pracy (przez ściągnięcie sterownicy „na siebie”), po czym dowódca zwiększył moc i rozpoczął procedurę odejścia.

4 sekundy później samolot uderzył w pierwsze drzewo.

Teoria ta bywa podważana, bo komisja nie miała żadnych dowodów na to, że pilot próbował „Odejście” wciskać. Ale popatrzmy na ustalenia komisji:

1. Jest przycisk „Odejście”, który zadziała automatycznie, trzeba go jednak wcześniej aktywować.
2. Piloci nie mieli tego fragmentu w instrukcji, więc mogli o tym nie wiedzieć.
3. Nie było żadnej sygnalizacji, że przycisk (czyli związana z nim funkcja) nie jest aktywowany, dlatego pilot próbował go wcisnąć.

Mamy tu ewidentny błąd użyteczności! Błąd ten pojawia się zawsze, gdy interfejs może mieć kilka stanów, a jego działanie zależy od stanu, w którym jesteśmy. Znanym na co dzień przypadkiem mogą być przyciski w radiach samochodowych, z których każdy może pełnić kilka funkcji. Jeśli mam włączone radio, to pokrętłem zmieniam stację. Jeśli mam włączone CD, zmieniam utwory i tak dalej. Z samego faktu, że słuchamy radia czy CD wynika to, że wiemy jak przycisk zadziała. A więc skuteczność zależy od mojej wiedzy na temat stanu przycisku.

No i to samo powinni wiedzieć piloci Tu-154M. Gdy było włączone ILS, przycisk „zawsze działał”, gdy było wyłączone – no właśnie, jak przycisk się zachowa, tego nie widzieli. Gdyby funkcja „odejście” była oznaczona jako aktywna lub nieaktywna, być może ten lot mógł przebiegać inaczej.

Co jest jeszcze charakterystyczne. Komentując to wydarzenie prasa podaje dwie przyczyny:

• Błąd pilotów, którzy się nie upewnili jak działa przycisk „Odejście” (czyli winni są piloci)
• Niedostateczne wyszkolenie pilotów, którzy nie przelatali tej sytuacji na symulatorze (czyli winien jest system szkolenia).

Nikt, ale to nikt nie pisze o błędzie konstruktorów samolotu, którzy nie powinni dopuścić, aby pilot uruchamiał funkcję, którą trzeba wcześniej aktywować.

Żeby było jasne – nie chcę tutaj pouczać ani dziennikarzy, ani ekspertów lotniczych. Na kokpicie samolotu takich funkcji są pewnie setki. Ale może właśnie dlatego trzeba się przyjrzeć, czy pod względem ergonomii sterowanie takich samolotów jest optymalne.

PS1. Po włączeniu „glis” i „zachod” palą się odpowiednie lampki, więc informacja o statnie systemu jest, choć pytanie czy od razu piloci ją wiążą z działaniem przycisku.

Podobne artykuły:

• Użyteczność, a dostępność
• Przypadki użycia, a scenariusze użytkownika
• „Więcej” to nie lepiej – o efektach ubocznych zmian w interfejsie
• Dwie niezbędne (!) książki o wzorcach projektowych
• Trzy filary web usability

Mechanizm pomyłek opisała dzisiaj Gazeta Prawna.

Wystarczy kropka zamiast przecinka, by na internetowej aukcji samochód wart setki tysięcy kupić za kilkaset złotych. Sądy często uznają takie transakcje za ważne.

W ostatnią sobotę o 16 na Allegro pojawił się czarny sportowy mercedes CL550 AMG z  2008 roku, cena w opcji „kup teraz”: 280 zł.

„Oczywiście była to moja pomyłka”, tłumaczy właścicielka samochodu Martyna Kosmala ze Świnoujścia. „Chciałam za niego 280, ale tysięcy”, dodaje.

W jaki sposób pani Martyna popełniła błąd? Nie chodzi tylko o to, że użyła kropki zamiast przecinka.

Spróbujmy to zasymulować.

Sprzedajemy samochód za 280 tysięcy. Wchodzimy do formularza sprzedaży na Allegro, wybieramy kategorię, dodajemy opis i cenę:

Wszystko OK? Przechodzimy dalej i …

Sprzedająca wpisała kwotę w tysiącach z kropką jako separatorem tysięcy. Później nie zwróciła uwagi, że Allegro podaną cenę zmieniło.

Serwis zachował się jak głupi komputer. Kropkę zrozumiał jako znak oddzielający złote od groszy i z 280.000 zrobił 280,00. Podobnie jednak będzie, jeśli wpiszemy: „280,000″, albo „280.000,00″.

Jak można temu było zapobiec?

Sposób jest całkowicie banalny.

1. Allegro rozumie kropkę i przecinek jako separator dziesiętny.
2. Co się z tym wiąże, po kropce lub przecinku powinniśmy mieć dwie cyfry.
3. Jeśli zatem użytkownik wpisuje kropkę (lub przecinek), a następnie trzy cyfry, to znaczy że coś jest nie tak, że format zastosowany przez użytkownika jest inny niż oczekuje tego system.
4. I nie wolno tego ignorować!
5. Wtedy można użytkownika spytać: „Czy chodziło Ci o 280 000 zł, czy o 280 zł 00 gr?” i nie pozwalać na przejście dalej, dopóki użytkownik nie wybierze właściwej opcji.

I załatwione.

Można też format wymuszać, np. nie pozwalać na wpisanie więcej niż dwóch cyfr po przecinku. Rozwiązań jest kilka, wszystko opiera się na prawidłowej walidacji i zrozumieniu przez system tego, co wpisał użytkownik.

Mamy tu idealny przykład, w jaki sposób błąd użyteczności prowadzi do wielotysięcznych strat. Allegro mogło uniknąć takich wpadek. Należało nie tylko wyjaśniać, że użytkownik musi myśleć, ale też pomyśleć przy projektowaniu formularza.

Podobne artykuły:

• Nie zawsze musimy dokonywać wyboru
• Obraz
• Czterech panów o rozwoju i edukacji
• Jak nie kupiłem słuchawek w Komu Komu [aktualizacja]
• Efekt Rydzyka

KomuKomu.pl, to uruchomiony ponad rok temu serwis Agory i A.pl, który prezentuje codziennie jedną ofertę w ekstra cenie. Jeden z polskich klonów amerykańskiego Woot.com. Obecnie nie jest to już jedna oferta, a dwie – z działki AGD oraz multimediów. Zaraz po starcie serwisu, zapisałem się na RSS,  może coś ciekawego się trafi.

I właśnie tydzień temu, w poniedziałek 12 lipca (dziś jest niedziela 18 lipca) w RSS przeczytałem o promocji na słuchawki z mikrofonem do Skype. Sprawdziłem cenę, faktycznie taniej niż na Ceneo czy w Allegro, uwzględniając przesyłkę, więc niewiele myśląc kliknąłem przycisk zakupu.

Każą mi się rejestrować. No dobra, zarejestrowałem się. Podałem dane adresowe, teraz wybór sposobu płatności. I zaskoczenie. Bo 15 złotych kosztuje tylko przesyłka kurierska za pobraniem, jeśli chcę zapłacić online, kosztować mnie to będzie o złotówkę drożej. No ale niech będzie, zapłacę online. Wybrałem mTransfer, kliknąłem „Zapłać” i … nic.

Nie przeszedłem do płatności. Okno modalne z zamówieniem się zamknęło i wróciłem do oferty. Nie dostałem też maila z potwierdzeniem, w historii zamówień niczego nie widzę. Proces powtórzyłem z lekką obawą, że zaraz pojawi się zamówienie zduplikowane. Nadal nic.

Napisałem do BOK. Dzień później (gdy na stronie była już inna oferta) dostałem odpowiedź, o treści: „Zapytanie zostało przesłane do działu technicznego.” Dział techniczny przez tydzień się nie odezwał. No i nie kupiłem słuchawek w Komu Komu.

Ogólniejsze wnioski:

1. Serwisy „one day, one deal” są chyba najprostszą formą e-commerce. Odpada nawigacja, nie ma koszyka, uproszczony jest maksymalnie proces zakupu. Wybierasz, płacisz, odbierasz. To jednak zadanie przerosło firmę A.pl, która według regulaminu prowadzi sklep.
2. Wybrałem opcję niestandardową, z której korzysta może co setny klient. Serwis na styku z systemem płatności nie zadziałał prawidłowo, ale niezależnie od problemu, powinien być na to technicznie przygotowany. Załóżmy, że problem był po stronie mojej przeglądarki, bo np. adblock zablokował otwarcie nowego okna. Po to się robi te wszystkie komunikaty „jeśli nie otworzyło Ci się okno, kliknij tutaj” i akcje polegające na javascripcie dubluje się przez HTML. Jednak twórcy sklepu nie przewidzieli że ktoś może spaść ze  ścieżki krytycznej w tym właśnie momencie. Wywaliło mnie z zamówienia, więc zamówienia nie ma.
3. Problem polegający na tym, że nie mogę zrealizować zamówienia każdy specjalista zakwalifikuje jako błąd krytyczny. Sklep nie zarobił 50 złotych, ja nie będę już raczej nigdy próbował tam kupić. Czy sklep się tym przejął? Skądże. Dostałem suchy komunikat. Co się stało z moim mailem „przekazanym działowi technicznemu”? Czy został potraktowany z podejściem „SOA #1″, u nas działa, więc czego gościu chce? A może po prostu trafił do jakiegoś developera, który ma 300 rzeczy na głowie i ostatnią będzie zadowolenie klientów serwisu, albo powtarzanie ścieżki, jaką opisałem w mailu. Faktem jest że sklep nie podjął żadnych działań, aby utrzymać mnie jako klienta.

Aktualizacja z 21 lipca 2010: Dostałem dziś wreszcie maila z odpowiedzią, że problem został rozwiązany i nie powinien już występować w serwisie. Zaproponowano mi też kupno tych słuchawek, jak zakładam po promocyjnej cenie, choć jedyną formą płatności będzie pobranie.

Podobne artykuły:

• Zakupy we Frisco.pl, czyli: czekaj kliencie pokornie
• O tym jak mBank partnerom swoim handlować nie daje
• Jak (nie) uzyskać 99% zapisanych na mailing? (Aktualizacja)
• Sirius.pl – czy to jest jeszcze sklep internetowy?
• Nie stosuj dat względnych, bo to kłopot dla klientów

Odwiedziłem dziś stronę mBanku korzystając z bardzo starego linku: http://info.mbank.com.pl/ekonto.html. Oto, co między innymi zobaczyłem:

Szczególnie rozczulił mnie banner o treści „Typi non habent?” :-)

Obecny adres strony eKonta jest następujący: http://info.mbank.com.pl/indywidualny/rachunki/osobiste/eKONTO/ - a to na co wszedłem pozostało jako sierotka z poprzedniej wersji, a może tylko link przygotowany do pokazania layoutu świątecznego? Kto wie.

Strony nie ma w Google, owszem, ale linki do niej mogą wciąż być na komputerach ludzi. Poza tym, tutaj w zasadzie jest to niegroźne, ale można sobie wyobrazić sytuację, gdy taki mock-up zostanie upubliczniony i wykorzystany przeciwko firmie.

Niestety dziś, gdy adresy w ramach serwisu są niemal zawsze przepisywane i w ten sposób „wirtualne”, trudno odnaleźć takie sierotki. Najlepszym sposobem byłoby trzymanie bazy wszystkich opublikowanych adresów (czy też wzorców adresów) i regularne sprawdzanie, czy dla adresów nieaktualnych istnieją właściwe przekierowania i czy nie pojawiają się takie właśnie kwiatki.

Sposobem budżetowym może być przejrzenie bookmarków (choćby i publicznych na delicious.com). Możemy też poszukać, czy na dysku nie mamy zapisanej jakiejś pojedynczej strony z naszego serwisu sprzed paru lat. Jeśli strona została zapisana przy pomocy przeglądarki (Plik-Zapisz jako) i wybrano „strona www – kompletna”, to przynajmniej w IE oraz FX będziemy w pliku HTML zapisane linki bezwzględne do pozostałych stron. Poklikajmy w te linki, które prowadzą do naszego obecnego serwisu i zobaczmy co się stanie. Jeśli będą błędy 404, albo sierotki podobne do powyższego przykładu, warto coś z nimi zrobić.

Podobne artykuły:

• O tym jak mBank partnerom swoim handlować nie daje
• Nowy skrypt Google Analytics – ga.js
• Nowości z działki Google Analytics
• Bójmy się CSS?!
• Domenowa wyobraźnia

Kibicuję też bardzo mocno producentom czytników i śledzę nowinki w tej dziedzinie, choć jeszcze na zakup się nie zdecydowałem.

Dzisiaj premierę miał polski czytnik eClicto – i powoli zaczyna zdobywać „szum” w blogosferze. Odwiedziłem więc dzisiaj jego stronę … i jestem trochę skonsternowany.

Pakiet eClicto składa się z dwóch części – urządzenia za 899PLN, na którym czytamy oraz darmowego programu eClicto Manager, który może służyć też do czytania na komputerze. Na stronie serwisu znajduje się księgarnia.

No dobrze, zobaczmy co mają. Wchodzę w sekcję „Darmowe e-booki”. Zaraz: widzę 4 książki, a tylko jedną mogę załadować na czytnik?

Tego się nie spodziewaliśmy. Paweł Wimmer w swoim teście również poszedł do sekcji z darmowymi, wczytał do Managera i pisze:

No ale w eClicto książki nie ma. No cóż, trzeba uważniej czytać – w sekcji bezpłatnych ebooków jest informacja, że dany ebook jest dla komputera lub dla czytnika.

Zobaczę, co mogę kupić. Klikam „Poradniki i hobby”. I podobnie. Z pierwszych 6 książek, załaduję tylko jedną.

Inne kategorie wyglądają trochę lepiej – ale w każdej praktycznie widzę książki „tylko na komputer”.

To nie jest dobre także z psychologicznego punktu widzenia – mam wydać prawie tysiąc złotych na czytnik i przypominać sobie co chwilę, czego nie mogę na nim przeczytać?

Powoli przestaję rozumieć. Czy eClicto to projekt innowacyjnego czytnika książek elektronicznych, czy po prostu inna forma dystrybucji tych książek, z urządzeniem, które jest traktowane jako dodatek?

Możliwa przyczyna: niektóre książki pewnie nie dadzą się skonwertować do formatu eClicto, może mają na przykład dużo ilustracji. Ale czy np. „Abolicja podatkowa. Krok po kroku” ma tyle ilustracji, że nie da się jej odczytać? (Aktualizacja: wyjaśniono mi, że przy konwersji jest też problem z tabelkami itd.)

Z czymś podobnym nie spotkałem się na przykład przy Kindle. W Amazonie można kupić w formie elektronicznej prawie każdą książkę. Nie dostaniemy przy tym informacji, że coś można kupić na Kindle, ale … tylko na PC.

Co powinni z tym zrobić?

1. Jeśli celem serwisu jest przede wszystkim promocja czytnika eClicto – na pierwszym miejscu w liście kategorii pokazywać należy właśnie te e-booki, które można na niego załadować.
2. Brakuje mi jakiegokolwiek wyjaśnienia dlaczego dana książka jest „na komputer”, a nie jest „na czytnik”.

Strona ma trochę innych niedociągnięć, jak choćby to, że w zestawie ma być „100 darmowych e-booków” – ale według listy (którą znalazłem na blogu, ale już nie na stronie) – większość jest po prostu w domenie publicznej. Książek, które nie są z założenia darmowe jest tylko 13. Wobec tego zastanawiam się czy koszt czytnika wynoszący 899PLN nie jest trochę za wysoki. Tym bardziej, że dostajemy gołe urządzenie, pożałowano nawet etui, które można dokupić osobno. A jak stwierdził Piotr Mikołajski, samo urządzenie oparto model z roku 2007…

Zweryfikuje to rynek. Kolporter rozmawia intensywnie z różnymi wydawcami i jeśli okaże się, że do eClicto jest naprawdę duża baza, to może przyciągnąć klientów. Chociaż konkurencja nie śpi. Amazon – jestem tego pewien – wejdzie kiedyś do Polski, a wtedy może być bardzo ciekawie. :-) Sam zresztą Kindle można już kupić, w cenie – z przesyłką i cłem zbliżonej do eClicto. Inna sprawa, że jeśli rozwinie się rynek książek bez zabezpieczeń DRM (np. w formacie EPUB), to zaleta czytnika polegająca na integracji z księgarnią będzie już marginalna.

Podobne artykuły:

• Nie wybieraj 10 Mbit
• Jak popularny błąd popsuł czytelność opinii w Ceneo? [aktualizacja]
• Jak Allegro mogłoby zapobiegać błędom sprzedawców
• Beta prezydent.pl – uwagi o serwisie i nawigacji
• Aplikacja moBILET: zbyt często zwlekasz? Zablokujemy cię!

Shopcamp #1 – Grzegorz Rusiecki (Kubanskie.pl) o użyteczności sklepów from Eventio na Vimeo.

Z prezentacji wnioskuję, że intencją Grzegorza było pokazanie, że wdrażaniem użyteczności czy też raczej UCD (user-centered design), może zajmować się każdy, kto na poważnie traktuje prowadzenie sklepu internetowego.

Zostało zaprezentowanych parę narzędzi takich jak Google Website Optimizer czy Google Analytics. Do tego wszystkiego doszły jeszcze pokrótce wspomniane badania jakościowe oraz Axure ? polecany jako program do projektowania / prototypowania.

Dygresja Roberta:  Przy okazji: czymś niezrozumiałym jest dla mnie polecanie właścicielom sklepów internetowych programu Axure, który jest faktycznie jednym z najlepszych na rynku, ale też jest bardzo drogi. Czy na potrzeby jednego projektu opłaca się wydać około 2000 zł? Istnieje trochę tańszych alternatyw, szczególnie gdy nie potrzebujemy zaawansowanych widżetów i dynamicznych prototypów.

Poza paroma niedociągnięciami, np. za jaki okres pokazywane są dane statystyczne, moją uwagę zwróciła wypowiedź, w której przywołany został niewątpliwy sukces, jakim jest wskaźnik 99% zapisanych klientów na sklepowy newsletter.

„W moim sklepie 99% ludzi zapisuje się na mailing, kocha go czytać” (10:17)

Ze względu na to, że lubię się uczyć na ludziach sukcesu, czym prędzej weszłam na stronę sklepu, żeby jako projektant i badacz sprawdzić zastosowane przez Grzegorza rozwiązania.

Niestety na samej stronie sklepu brakuje formularza do zapisania się na wspomniany newsletter. Dlatego też przeszłam do kolejnego kroku i przystąpiłam do zakładania konta klienta.

W samym formularzu brak informacji o newsletterze. Ba, nawet brak informacji o regulaminie, który akceptujemy przekazując dane osobowe.

Po założeniu konta, otrzymałam maila potwierdzającego.

Nadal nie było żadnej informacji o newsletterze. Wróciłam do sklepu i zaczęłam szukać, drążyć konto klienta, kolejne podstrony i nic. Nic nie ma -  nawet we wspomnianym przeze mnie już wcześniej regulaminie (jest podlinkowany w stopce) czy też w polityce prywatności. Robert: według tego co można stwierdzić dziś wieczorem, zakładka Powiadomienia znajduje się dziale Moje konto

Po dwóch dniach, ku mojemu zaskoczeniu, w skrzynce pocztowej przywitał mnie… newsletter z kubańskie.pl.

Tak jak wspomniał Grzegorz nie ma w nim obrazków, są za to linki i brak w nich jednego ? tego, dzięki któremu można się wypisać z newslettera.

Czy w takim razie miarą sukcesu sklepu jest wskaźnik 99% nieświadomych klientów zapisanych na newsletter czy może raczej ten – tylko 1% wskaźnik zdesperowanych klientów, którzy nie życzyli sobie jego otrzymywania i znaleźli sposób aby się z niego wypisać?

Aktualizacja

(tym razem już pisze Robert)

Wokół wpisu rozpętała się burza, tutaj – jak i na flakerze.

Grzegorz – co widać z komentarza #2 twierdzi, że jedynym sposobem zapisania się na newsletter było zaznaczenie checkboksu na stronie „Moje konto” w zakładce Powiadomienia. Statystyka 99% zapisań wynika zaś z tego, że jak napisał w komentarzu #10: klienci potrzebują ciągłych informacji na temat tego produktu? To bardzo specyficzna grupa odbiorców produktu, którego dostępność jest szalenie ograniczona.

Ewa twierdzi, że nie tylko nie zaznaczała tego pola, ale nawet go nie zauważyła.

Co ja na ten temat sądzę, napisałem w komentarzu #28. Co sądzę bardziej osobiście, powiedziałem Grzegorzowi telefonicznie.

Kto ma rację? Czy powinniśmy powołać komisję śledczą do określenia kto tu minął się z prawdą? Myślę, że nie warto. Skróciłem ten wpis, tak aby dotyczył sklepu, a nie osoby jego autora.

Wszystkich, którzy dopiero teraz dotarli do tego artykułu zachęcam do obejrzenia prezentacji i wyrobienia sobie samemu zdania. A jeśli ktoś pali cygara, na pewno warto zarejestrować się, a potem zapisać na newsletter kubańskie.pl. :-)

Aktualizacja po paru godzinach. Komentarze zamknąłem. Powiedziano wszystko co można było powiedzieć.

Podobne artykuły:

• Metody zwiększania konwersji – świetna prezentacja
• Trudny termin: afordancja [i recenzje na godi.pl]
• Siedem pomysłów z NewEgg.com
• Jak zarobić milion na serwisie internetowym? W Polsce!
• Wiadomosci 24 i ukrywanie wymogu logowania

Kilka miesięcy temu kupiłem sobie netbooka Asus Eee PC 1000HE, co zresztą opisałem na swoim prywatnym blogu. Sprzęt mnie tak zachwycił, że po raz pierwszy w życiu opublikowałem recenzję na portalu Ceneo.pl. Wszystko poszło bez problemów, choć zdziwiłem się, że nie mogę się zalogować, aby na przykład w przyszłości swój tekst uaktualnić.

Dzisiaj o recenzji sobie przypomniałem i postanowiłem sprawdzić, co się z nią dzieje. Wszedłem na stronę produktu w Ceneo, który to serwis uruchomił niedawno nową wersję. Oto, co zobaczyłem:

Pisząc recenzję pracowicie wyliczałem powody dla których kupiłem netbooka. Wypowiedź podzieliłem na krótkie akapity. A nowe Ceneo całkowicie zignorowało moją pracę. Przy wyświetlaniu tekstu zapomniano o przełamaniu linii, czyli o wstawieniu znaczników XHTML odpowiadających nowym liniom. To, że w bazie tekst jest podzielony na wiersze i akapity, widać nawet w kodzie:

Jak wiadomo, przeglądarki wyświetlając tekst, ignorują nowe wiersze, dodatkowe spacje i inne tzw. białe znaki. O formatowanie tekstu trzeba zatroszczyć się na poziomie kodu XHTML.

W języku PHP znajduje się nawet dedykowana funkcja nl2br, której jedynym zadaniem jest wstawienie znaczników przełamania (<br />) w miejscu nowych wierszy. Tak więc błąd w Ceneo można prawdopodobnie naprawić jedną linijką kodu. Właściwie poprawniej jest zamieniać na <br /> tylko pojedyncze przełamania wierszy, a podwójne już na akapity. Ale to też załatwia jednolinijkowa funkcja…

Jak wspomniałem na początku, błąd ten spotykam nagminnie. Opinie użytkowników, o które tak pieczołowicie zabiegamy powinny wyglądać maksymalnie czytelnie i estetycznie. A tutaj mamy blok tekstu wyrzucany na ekran bez jakiejkolwiek obróbki. Jeśli to krótkie wypowiedzi – żaden problem. Nikt nie wymaga przełamania linii w wypowiedziach z Blipa. Ale im dłuższe – tym trudniej czytać.

Inne ciekawostki

Inna sprawa, że to nie jedyne dyskusyjne rozwiązanie webdeveloperów Ceneo. Po co na przykład wstawiać obrazek pros.gif w powyższym fragmencie kodu, skoro ikonkę ilustrującą nagłówek „Zalety produktu” można dołożyć za pośrednictwem CSS? Umieszczenie tekstu alternatywnego „zalety” sprawi, że użytkownik czytnika usłyszy „Zalety. Zalety produktu”, tak jakby strona Ceneo się jąkała.

Dodajmy do tego na przykład całą masę wspólnego kodu Javascript umieszczoną na każdej stronie, co zwykle wyrzuca się do zewnętrznych plików. Po co dodawać dodatkowe kilobajty razy setki tysięcy odsłon stron Ceneo miesięcznie?

Okazuje się, że określenie „Beta” nie jest przypadkowe, strona Ceneo wymaga wielu optymalizacji przed ostatecznym uruchomieniem. Szkoda tylko, że wyłączono już starą wersję, która nawiasem mówiąc, wyżej opisanego błędu z przełamaniem nie nie miała.

Aktualizacja z 26.10.

Dzisiaj zauważyłem, że błąd został poprawiony, ale … poprawiony został źle! Bo jedno przełamanie wiersza zastąpione zostało nie przez jeden, a przez dwa tagi <br />. W efekcie tekst jest teraz bardzo rozstrzelony. :-)

Podobne artykuły:

• Nic nowego: 3 stare zasady dotyczące ikon
• Trudny termin: afordancja [i recenzje na godi.pl]
• Sirius.pl – czy to jest jeszcze sklep internetowy?
• Kolejnych 5 porad – dokumenty: i ładne i użyteczne
• Za krótkie – źle, za długie – też źle