Począwszy od ulotek, przez sajt, na druku umowy kończąc.

I wyjdzie na to, że tzw „oferty dla seniorów” jeśli chodzi o warstę komunikacji to różnią się tylko wrzuceniem zdjęcia uśmiechniętego siewgo pana (na kopy tego na iphoto albo zefie)… a dostępność leży.

BTW – ja tam się seniorem nie czuję, a naprawdę nie przeszkadzałoby mi, gdyby oferta nie wyglądała tak jak dajmy na to ten koszmar: http://www.ingbank.pl/u235/navi/53968.

CTRL+ rolka :) Aż się samo prosi. A jak już powiększe, to i tak się to nie czyta :D

Projektu z 90 personami nie widziałem, ciekawe komu się chciało. :-)

Co do kwestii dostępności, jest też pewne zainteresowanie komercyjne, ale to raczej jako dodatek do innych badań. Ale świadomość można budzić, np. parę tygodni temu zajmowałem się pewnym bankiem, który ma jakąś ofertę dla seniorów napisaną czcionką, której wielkość będzie problemem dla każdego. Takie kwestie dostępności przemawiają znacznie bardziej niż zgodność np. z wytycznymi.

Nie wiem jak Ty, ale ja staram się zazwyczaj wyodrębnić kilka głównych person dla każdego projektu, a pracę z grupą person większą niż 5-6 uważam za zwyczajnie nieefektywną. Widziałem wprawdzie niedawno projekty, gdzie było wykorzystane do 90 person, ale nie jestem przekonany co do ich sensowności.

Oczywiście to znakomicie, że takie rzeczy postarają (resources, resources!) ale obawiam się że kwestia dostępności poza serwisami administracji publicznej w Polsce praktycznie nie istnieje.